Nasza Parafia

Strona Parafii Matki Odkupiciela w Łodzi

Informacje podstawowe Parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Odkupiciela i Św. Jana Bożego w Łodzi

Diecezja: Archidiecezja Łódzka 

Biskup ordynariusz: ks. abp Grzegorz Ryś

Dekanat: Łódź Chojny-Dąbrowa

Data erygowania parafii: 1 IX 1988 r. (bp Władysław Ziółek)

Kościół poświęcony: 11 X 1999 r. Konsekrowany: 5 III 2000 r. przez abpa Władysława Ziółka.

Liczba mieszkańców: ok. 10 500.

Odpust: NMP Matki Odkupiciela – 11 października; Św. Jana Bożego – 8 marca

Triduum eucharystyczne: 8, 9, 10 października

Sakramenty

Chrzest

Chrzest jest zasadniczym sakramentem i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów.
Jednoczy nas z Chrystusem i wyzwala z mocy grzechu pierworodnego.
Ponieważ chrzest jest przymierzem z Bogiem człowiek musi odpowiedzieć swoim „tak”.
Podczas chrztu dzieci wiarę w ich imieniu wyznają rodzice.

Wymagane dokumenty:
  • akt urodzenia dziecka
  • zaświadczenia z parafii chrzestnych, w której aktualnie mieszkają, że mogą być rodzicami chrzestnymi
  • zaświadczenie o ślubie kościelnym
    Sakrament chrztu sprawujemy w każdą niedzielę podczas Mszy św. o godzinie 13:15
    Termin zgłoszeń około 14 dni przed chrztem.

Bierzmowanie

Bierzmowanie jest sakramentem, który jest dopełnieniem chrztu i w którym zostajemy obdarzeni Duchem Świętym.
Podczas bierzmowania na duszy ochrzczonego zostaje odciśnięte niezatarte duchowe znamię.
Dar Ducha Świętego jest mocą z góry, dzięki której człowiek wierzący uwiarygadnia swoim życiem łaskę otrzymaną na chrzcie świętym i staje się świadkiem Chrystusa. (KKK)

W naszej parafii do sakramentu bierzmowania przez cały rok przygotowuje się młodzież III klasy gimnazjalnej bądź starsza.
Aby przystąpić do sakramentu bierzmowania należy we wrześniu zgłosić się do kancelarii parafialnej i wyrazić swoją chęć przygotowania i przyjęcia sakramentu bierzmowania.
W trakcie przygotowań trzeba dostarczyć odpis aktu chrztu i opinię katechety.
Jeżeli do sakramentu bierzmowania chcą przystąpić osoby dorosłe, będą także przygotowane do przyjęcia sakramentu.

 

Eucharystia

Benedykt XVI, Eucharystia skarbem Kościoła

Rozważanie przed modlitwą Anioł Pański, 4 września 2005 — Castel Gandolfo

Ten Rok, w sposób szczególny poświęcony tajemnicy Eucharystii, został ogłoszony przez Papieża Jana Pawła II, który chciał, aby lud chrześcijański z odrodzoną wiarą, zachwytem i miłością przystępował do tego wielkiego Sakramentu, stanowiącego prawdziwy skarb Kościoła. Z jak wielką pobożnością Jan Paweł II odprawiał Mszę św., która była głównym wydarzeniem każdego jego dnia! Jak wiele czasu poświęcał adoracyjnej, cichej modlitwie przed Tabernakulum! W ostatnich miesiącach życia choroba coraz bardziej upodabniała go do cierpiącego Chrystusa. Uderzające jest również to, że godzina jego śmierci nadeszła, gdy jednoczył ofiarę swego życia z ofiarą Chrystusa w Mszy św., która była sprawowana przy jego łóżku. Jego ziemskie życie zakończyło się w oktawie Wielkanocy, w sercu Roku Eucharystii, w którym zakończył się jego wielki pontyfikat i rozpoczął mój. I dlatego od kiedy zacząłem pełnić tę posługę, do której Pan mnie powołał, z radością potwierdzam, że ten Sakrament realnej obecności Chrystusa zajmuje centralne miejsce w życiu Kościoła i każdego chrześcijanina.

Ufam, że dzięki staraniom duszpasterzy i wiernych we wszystkich wspólnotach udział w Eucharystii będzie coraz częstszy i coraz gorliwszy. Dziś w sposób szczególny chcę wezwać do świętowania z radością Dnia Pańskiego, niedzieli, która dla chrześcijan jest dniem świętym. W związku z tym pragnę przypomnieć postać św. Grzegorza Wielkiego. Ten wielki papież wniósł wkład o historycznym znaczeniu w rozwój różnych aspektów liturgii, a w sposób szczególny w kwestię należytego sprawowania Eucharystii. Niech jego wstawiennictwo wraz z wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny pomaga nam w pełni przeżywać w każdą niedzielę radość płynącą z Paschy i ze spotkania ze zmartwychwstałym Panem.

 

 

 

Pojednanie i Pokuta

 

Być może niejeden z nas zadaje sobie pytania: Dlaczego mam się nawracać i czynić pokutę? Co to znaczy nawrócić się i czynić pokutę?

 

Nawrócenie jest decyzją całkowitego zwrócenia się ku Bogu i obrania nowej drogi życiowej. Człowiek współpracując z łaską Bożą doświadcza wewnętrznej przemiany, a kiedy odwraca się od zła doznaje Bożego miłosierdzia i przebaczenia. Z wewnętrznego nawrócenia mają wypływać zewnętrzne czyny pokutne.

 

Nowe życie w łasce, otrzymane na chrzcie nie usuwa słabości natury ludzkiej, ani jej skłonności do grzechu (to jest pożądliwości). W celu nawrócenia ochrzczonych, którzy oddalili się od Boga przez grzech, Chrystus ustanowił sakrament pojednania, nazywany inaczej sakramentem pokuty, przebaczenia, spowiedzi lub nawrócenia (por. KKK 296-297)

 

Sakrament pokuty i pojednania jest pierwszym darem Chrystusa zmartwychwstałego. To wielki dar Bożego miłosierdzia. Jak najczęściej umiejętnie z niego korzystajmy.

 

Aby sakrament pokuty i pojednania było ważnie i godziwie przyjęty należy spełnić niżej wymienione warunki:

 

Rachunek sumienia – jest to uważne przypomnienie sobie grzechów, popełnionych w tym czasie, z którego    mamy się spowiadać. W rachunku sumienia należy się zastanowić, jakie było moje postępowanie wobec Boga, innych ludzi i siebie. Rachunek sumienia to nie tylko zastanawianie się nad grzechami, ale to też zastanawianie się nad tym, co przeszkadza nam kochać Pana Boga. To zastanawianie się nad naszymi wadami.

 

Żal za grzechy i postanowienie poprawy – to ból duszy z powodu popełnionego zła i znienawidzenie popełnionego grzechu. Zawiera w sobie postanowienie niegrzeszenia więcej (por. kom. KKK 303), wiąże się więc z postanowieniem poprawy. Jest on doskonały, gdy jego źródłem jest miłość Boga, lub niedoskonały, jeśli opiera się na innych motywach (lęk przed potępieniem lub innymi karami). Żal jest tak ważnym i podstawowym aktem penitenta, że od niego zależy prawdziwość pokuty i nawrócenia.

 

Wyznanie grzechów – w spowiedzi należy wyznać przed Bogiem i kapłanem wszystkie popełnione od ostatniej spowiedzi grzechy śmiertelne, które pamiętamy. Trzeba obowiązkowo wyznać ciężkie grzechy dokonane z całą świadomością i dobrowolnie. Należy też podać ich liczbę, bądź – jeśli było ich więcej – przybliżoną częstotliwość ich występowania. Wyznanie grzechów ciężkich jest jedynym zwyczajnym sposobem uzyskania ich odpuszczenia.

 

 

 

Zadośćuczynienie za grzechy – zadośćuczynienie za popełnione grzechy jest jednym z warunków prawidłowo przeżytego sakramentu pokuty. Winno obejmować naprawienie krzywd, które grzech wyrządził bliźnim oraz podjęcie określonych czynów pokutnych, zaleconych przez kapłana podczas spowiedzi.

 

„Skutkami sakramentu pokuty są: pojednanie z Bogiem, a więc odpuszczenie grzechów; pojednanie z Kościołem; odzyskanie stanu łaski, jeśli została utracona; darowanie kary wiecznej spowodowanej przez grzechy śmiertelne i darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych będących skutkiem grzechu; pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa; wzrost sił duchowych do walki, jaką musi prowadzić chrześcijanin” (KKK 310).

 

Namaszczenie Chorych

Utrwaliło się przekonanie, że „ostatniego namaszczenia” udziela się tuż przed śmiercią. Tymczasem nie tyle jest to sakrament umierających, ile chorych. Należy go postrzegać jako element zwyczajnego duszpasterstwa, adresowany do poważnie cierpiących. Jednak obok pokuty namaszczenie chorych to drugi emocjonalnie trudny sakrament. I na pewno najrzadziej oglądany.
A przecież choroba jest częstym zjawiskiem. Może stać się okazją do większego otwarcia na Boga i włączenia swoich cierpień w tajemnicę męki Chrystusa. Bo cierpienie ma strukturę sakramentalną: składa się ze znaków widzialnych – jak zmiany, ból, objawy, oraz z warstwy niewidzialnej – lęków, nadziei, pytań, decyzji. Dlatego, paradoksalnie, zły stan ciała może być twórczy dla zbawienia duszy. Łącząc się duchowo z ofiarą Jezusa na krzyżu, chory może znaleźć sens swojej sytuacji. Namaszczenie niejako konsekruje, wyróżnia czas choroby, pomagając przeżywać cierpienie jako świadomą ofiarę. Gdy obudzi się taka wiara, choroba uzyskuje wartość zbawczą.
Chodzi też o przezwyciężenie lęku przed śmiercią i wyzwolenie chorego spod wpływu szatana. Niejeden lęk jest kuszeniem złego, który pragnie rzucić cierpiącego w rozpacz. Stany zagrożenia zdrowia bowiem jaskrawo pokazują, na kim – lub na czym – dotychczasowe życie się opierało. Pokusa karmi się lękiem. A lęk wystawia wiarę na próbę. „Człowiek musi rosnąć w czasie pokusy. Musi sam narzucić pokusie pole walki, a tym polem muszą być horyzonty wieczności.” W świecie, w którym choroba i starość są tematami tabu, sakrament namaszczenia stanowi źródło pokoju, mocy i nowej motywacji.
Tego sakramentu może udzielić tylko kapłan. W czasie modlitwy namaszcza on czoło i ręce chorego olejem poświęconym przez biskupa w Wielki Czwartek. Ważne, aby chory był przytomny i nie było pośpiechu. Najbliżej chorego powinny znaleźć się osoby wierzące, które podejmą modlitwę. Istotne jest również to, by rodzina choremu wszystko przebaczyła.
Nie warto ociągać się z przyjęciem sakramentu chorych. Świadome odwlekanie nawrócenia jest głęboką dewastacją sumienia, które szybko „uczy się naszych dróg” i zaakceptuje nawyki. Odkładając modlitwę i sakramenty, zakładamy, że dożyjemy starości, że będziemy przytomni i chwycimy za różaniec. Skąd jednak wiadomo, że będziemy mieć pamięć i silę, by go trzymać? Szczęśliwa śmierć jest wymodloną łaską. Obecność przy niej kapłana nie jest regułą, a o większości zmarłych mówi się, że odeszli przedwcześnie.
Jak podaje Kodeks Prawa Kanonicznego: „Nie wolno udzielać namaszczenia chorych tym, którzy uparcie trwają w jawnym grzechu ciężkim” (1007).

  • W naszej parafii w każdy pierwszy piątek miesiąca kapłani udają się do chorych z Komunią Świętą. Chorzy mają możliwość skorzystania z sakramentu pokuty i namaszczenia chorych.
  • W każdą niedzielę nadzwyczajni szafarze Komunii Św. zanoszą Pana Jezusa do osób chorych.
  • Każdego dnia można także prosić kapłana o posługę dla osób chorych.

Kapłaństwo

Sakrament święceń jest sakramentem, dzięki któremu posłanie, powierzone przez Chrystusa Apostołom, nadal jest spełniane w Kościele, aż do końca czasów. Jest to więc sakrament posługi apostolskiej. Obejmuje on trzy stopnie: episkopat, prezbiterat i diakonat. (KKK: 1536)

Małżeństwo

Bóg przeznaczył sobie wzajemnie mężczyznę i kobietę, żeby nie byli już więcej dwoje, ale jednym ciałem. Sakrament małżeństwa zostaje zawarty wtedy, gdy mężczyzna i kobieta złożą przed Bogiem przyrzeczenie, które przyjęte i potwierdzone przez Boga dopełni się przez ich cielesne zjednoczenie.
„Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał byłbym niczym…”
Podczas ceremoni małżenstwa Chrystus wkracza w przymierze mężczyzny i kobiety i obdarowuje małżonków swoimi łaskami i darami.(KKK)

Wymagane dokumenty:
  • akt chrztu narzeczonych (ważny 6 miesięcy)
  • zaświadczenia z USC do ślubu konkordatowego (ważne 3 miesiące) (jeśli wcześniej był zawarty kontrakt cywilny odpis tego ślubu)
  • dowody osobiste
  • zaświadczenia o ukończonym kursie przedmałżeńskim

Z tymi dokumentami narzeczeni zgłaszają się do kancelarii parafialnej około 3 miesięcy przed ślubem, aby spisać protokuł przedślubny i zapowiedzi.